डाक्टरहरूको परिवारबाट मिरिकमा पचास वर्षको हेरचाह

लगभग पचास वर्षदेखि मिरिकमा कोही बिरामी पर्दा एउटै नाम लिइन्छ: डा. स्वपन कुमार कुण्डु। सहरमा आजका क्लिनिकहरू हुनुभन्दा धेरै अघिदेखि कृष्णनगरको उहाँको ढोका चिया बगानका कामदार, विद्यार्थी, व्यापारी र यात्रु सबैका लागि खुला थियो।

उहाँले यो एक्लै बनाउनुभएन। राधा माधव मेडिकल हल डा. कुण्डु र उहाँकी श्रीमती पुष्पलता गुरुङले एकै समयमा सुरु गर्नुभयो। उहाँ बिरामी हेर्नुहुन्थ्यो, उहाँ काउन्टर चलाउनुहुन्थ्यो: स्टक, हिसाब, र चिया बगानको तलब आएपछि मात्र तिर्न सक्ने परिवारका लागि उधारो खाता। हलका पहिलो दिनदेखि नै दुई संस्थापक थिए।

चिया बगानमा स्वास्थ्य शिविर, आइतबार निःशुल्क जाँच, त्यता जाने जोसुकैको हातमा गाउँसम्म पठाइने औषधि। त्यतिबेला यसलाई सामुदायिक सेवा भनिएन। हल यसरी नै चल्थ्यो, र अझै पनि त्यसरी नै चल्छ।

पुष्पलता गुरुङकै कारण हल डिस्पेन्सरी नभई घर जस्तो लाग्थ्यो। उहाँलाई हरेक परिवारको नाम, कुन बच्चाको खोप बाँकी छ, र कुन हजुरआमाले कागजमा पट्याएर नदिए साँझको चक्की बिर्सनुहुन्छ भन्ने थाहा थियो।

एउटै लाइनमा नेपाली, बंगाली र हिन्दी बोलिने पहाडी सहरमा उहाँले कोही पनि आफ्नो औषधि नबुझी काउन्टरबाट नफर्कियोस् भन्ने सुनिश्चित गर्नुभयो। त्यो बानी हलको नियम बन्यो, र कर्मचारीलाई अझै त्यसरी नै तालिम दिइन्छ।

एक पेशेवर नर्स तथा कुण्डु परिवारकी नजिककी आफन्त, टीका छेत्री यसको स्थापना कालदेखि नै राधा माधवको यात्रामा एक मार्गदर्शकका रूपमा रहनुभएको छ। उहाँको व्यावसायिक नर्सिङ सेवा राधा माधव मेडिकल हलभन्दा बाहिर स्वतन्त्र रूपमा रहे तापनि, उहाँको स्वास्थ्यसम्बन्धी दृष्टिकोण र पारिवारिक साथले संस्थाको सेवाभावलाई दिशानिर्देश गर्न मद्दत पुर्यायो।

पारिवारिक विश्वासमा आधारित सह-संस्थापकका रूपमा, उहाँले मिरिकमा हल स्थापनाका सुरुवाती वर्षहरूमा डा. स्वपन कुमार कुण्डु र पुष्पलता गुरुङलाई निरन्तर हौसला र महत्त्वपूर्ण सहयोग प्रदान गर्नुभयो।

“फार्मेसी पसल होइन। बिरामी परिवारले सुत्नुअघि कुरा गर्ने अन्तिम व्यक्ति हो।”